Wandel- en vaarvakanties 2018

In 2018 hebben we vijf keer een vijfdaagse reis georganiseerd rondom het Lauwersmeer. Van Dokkum naar Zoutkamp, dan naar Lauwersoog en vervolgens het wad over naar Schier. Ondertussen stonden de e-bikes klaar, wachtte de boswachter ons op of stond het eten klaar. Vaste prik op donderdag: yogales op het strand.

Wat was het heerlijk, ontspannen varend door de mooiste gebieden van Noord-Nederland en daarna een fijne stevige wandeling.

We hebben deze reis ook een keer georganiseerd vanuit Harlingen. Toen gingen we naar Vlieland en Terschelling.

Deze reizen organiseerden we in opdracht van onze samenwerkingspartner 60plusendus.

Fotoimpressie Eiland Hoppen 2018

Hier een korte impressie van de tochten van de Nova Cura langs de eilanden op onze eilandhoppen-tour. Deze zomer hadden geweldige gezinnen aan boord en het was lekker ongedwongen en gezellig met elkaar.

We waren op Schiermonnikoog, Ameland, Terschelling en Vlieland.

De wind liet het soms wel afweten, maar de zon maakte alles goed.

Reisreportage ‘Reitdiep’

ZOUTKAMP It´s a beautiful day, the sun is shining zingt Judith de Bruijn zondagochtend tegen half elf in de buitenhaven van Zoutkamp. De zeilklipper Nova Cura begint aan de laatste tocht van dit jaar, na een zomerseizoen als varend vakantiehuis. Bestemming is de Oosterhaven in Groningen.

Dit zijn de openingszinnen van een mooie reportage op Mijnhogeland.nl over de tocht waarmee we ons seizoen afsloten.

Lees hier het hele artikel.

Mijnhogeland.nl geeft met interviews, reportages en foto’s een beeld van het dagelijks leven op het prachtige Hogeland. Het accent ligt niet op het nieuws en de waan van de dag, maar op rust en gemoedelijkheid. Voor een belangrijk deel vormen spontane ontmoetingen de basis van de verhalen. Uitgangspunt is dat ieder mens bijzonder is en een verhaal te vertellen heeft.

 

 

Poëzie op Vlieland

De Slauerhoff wandeling op Vlieland

Als je door Vlieland loopt zie je overal deze glazen platen. Er staan gedichten van Jan Slauerhoff op.

Slauerhoff (1898-1936) kwam uit Leeuwarden, maar kwam van jongs af jaarlijks een paar maanden op het eiland, vanwege de schone lucht. Hij had astma.

Slauerhoff studeerde geneeskunde en werd uiteindelijk scheepsarts. Hij voer de hele wereld over en kon zijn vak daarbij uitoefenen. Daarnaast had hij ook veel tijd om te schrijven. Hij schreef natuurlijk over zijn reizen naar afgelegen plekken op de wereld, maar ook prachtige introspectieve gedichten.

Gerda Posthumus is de eilanddichter van Vlieland

Ze schrijft prachtige gedichten met het eiland in de hoofdrol. Gerda organiseert ook wandelingen op Vlieland met Jan Slauerhoff in de hoofdrol. Daarbij vertelt ze over zijn leven op Vlieland, draagt gedichten voor van Slauerhoff en ook van haarzelf.

 

De wandeling met Gerda maakte onderdeel uit van de wandelvaarvakantie die wij voor reisorganisatie 60plusendus organiseerden vanuit Harlingen.

In 2019 gaan we van maandag 20 mei tot vrijdag 24 mei weer deze zelfde reis maken. Als je mee wilt, kun je je inschrijven bij 60plusendus

Tot slot een prachtig gedicht van Slauerhoff over Vlieland:

Verleden

Ik denk aan ’t eiland waar ‘k niet meer zal komen:
– ’t Is bijna niet uit zee te zien, zoo smal;
Het kleine dorp dat ik niet noemen zal
Ligt diep achter den dijk onder zijn boomen –
En aan de vrouw bij wie ‘k niet meer zal komen:
Met haar lag ik één stormigen nacht tezaam,
De onrustige nachtwind rukte aan ’t oude raam;
Zij lag zeer stil en mompelde een naam
Dien ‘k niet meer weet, maar draag in al mijn droomen.

Fotoblog van Elly

Elly stapte op 25 juni in Dokkum aan boord van ons schip, om samen met 7 andere passagiers via Zoutkamp en Lauwersoog naar Schiermonnikoog te varen.

Elly stond elke ochtend heel vroeg op en ging er dan op uit om te fotograferen met haar smartphone. Dat leverde heel veel mooie plaatjes op. Dank je wel Elly!

Gastblog: Een zomerse wandelvaarvakantie

Reisverslag van Jorien, te gast op de Nova Cura tijdens de wandelvaarvakantie Lauwersmeer Schiermonnikoog van 28 mei – 1 juni 2018.

Maandag

Maandagochtend vroeg kwamen we in Dokkum aan boord. Het was een bloedhete dag, en nog voor dat het schip zich in gang zette, doken we onze hutten in om ons te verkleden in korte broek. Niet wetende dat we deze outfit vijf dagen lang zouden dragen, zo warm zou het blijven. We voeren over doodstille wateren. Dat dit nog bestaat in het drukke Nederland!

Het deed me denken aan mijn zeiltochten in Friesland uit de beginjaren 60. Aan het begin van het Lauwersmeer legden we aan bij een eenzame steiger aan de rand van een beschermd natuurgebied. Lunchen op het dek, een enkeling dook het water in, vogels spotten met de verrekijker.

Later de zeilen uit op het Lauwersmeer waar we praktisch de enigen waren. Aan de oevers, tussen de gele lissen Schotse hooglanders, tevreden herkauwend. En de eerste kolonie scholeksters verscheen. Het haventje van Zoutkamp, een vredig tafereeltje met kinderen die hoog van de kade het water in sprongen. Wij aten met elkaar in de kajuit en begonnen toen aan een wandeling rond Zoutkamp in oranje avondlicht en vonden de ondergaande zon bij thuiskomst.

Dinsdag

Zeilen over het Lauwersmeer. Ik had ontzettend geboft met mijn medereizigers. Naarmate we meer van elkaar wisten werd de sfeer steeds ongedwongener en werd er heel veel gelachen. Er waren stoeltjes op het dek en we kropen vaak bij elkaar om te kletsen. Als je daar even geen zin in had zette je je stoeltje op een stille plek om van de rust te genieten. ‘s Middags hield ik siësta in mijn gezellige hut waar het redelijk koel bleef dankzij de tocht van het open dakraam en deur.

In de jachthaven van Lauwersoog wachtte boswachter Jan ons op. Hij liet ons zien wat er zo specifiek is aan de natuur daar: ooit zout, nu zoet. brengt bijzondere soorten voort.

’s Avonds liepen we met zijn allen naar de haven van Lauwersoog om vis te gaan eten, met zicht op de Waddenzee.

Woensdag

De volgende morgen heel vroeg de sluis door en de Waddenzee op bij opkomend water. Door de uitleg van Paul aan de hand van zeekaarten, besefte ik hoe moeilijk het varen is in die smalle geulen die je niet door kunt bij eb maar bij vloed niet kunt zien. We bleven vlak voor de jachthaven van Schiermonnikoog even steken met de punt van het schip. Onze matroos – die we nooit zagen, maar altijd op het juiste moment opdook – gaf het schip een zetje met de bijboot, en daar gingen we weer.

We meerden aan op de kop van de steiger zodat je, op het schip gezeten, uitkeek over de Waddenzee tot het vaste land aan toe, alsof je alleen op de wereld was. Tot mijn verbazing vielen we ’s middags helemaal droog.

De vogels verschenen om te foerageren, strandlopers, scholeksters, lepelaars. Paul en Judith gingen het wad op. Wij, de brave burgers, hadden geen zin in vieze voeten. Er stonden fietsen voor ons klaar en ieder ging zijns weegs. Naar het dorp met de fiets, wandelen door de duinen en op het strand. Aan het eind van de middag kregen we nog een tour van de eigenaar van het schelpenmuseum en een twee uur durende fietstocht. Voor mij een beetje teveel van het goede, ik had me overdag al uitgeput.

 

Donderdag

We begonnen deze stralende dag met zijn allen aan een yogasessie op het strand en een afsluitende koffie in de strandtent.
Daarna maakte ik in mijn eentje een fietstocht met mijn e-bike. Wat moet ik zeggen over Schiermonnikoog met dit prachtige zonnige weer en nog vroeg in het jaar, dus niet druk. Alles volop in bloei, velden met paarse orchideeën, de witte bloemen aan de vlier, gele boterbloemen, vogels krijsend in de lucht.

De dag eindigde met de kennismaking van de vier monniken uit Schier in een kapelletje aan zee, meezingen met de Vespers, en daarna een vrolijk etentje in het dorp met heel veel gelach, want steeds meer vertrouwelijkheden uitwisselend.

Vrijdag

Een warme dag met een omfloerste zon. Eerst wachten op hoogwater, dan moeilijk manoeuvreren om in de vaargeul te geraken. Prachtige tocht terug over de Waddenzee. Vanwege de windrichting konden we niet zeilen. Dat lukte pas weer op het Lauwersmeer. De hele reis zaten we op het dek, weemoedig vanwege het einde, foto’s makend van de groep, allemaal hadden we het idee dat we een hele zomervakantie hadden gehad.

Maar de zomer moest nog helemaal beginnen, wat een luxe.

Wil je deze tocht ook meemaken?

Lees hier meer over de wandelvaarvakanties op de Nova Cura.

Of neem rechtstreeks contact op met schipper Paul op 06-1681 4686 of via welkom@klippernovacura.nl

 

IJsselmeertocht met onze eerste gasten

Op vrijdag 27 april kwamen onze eerste gasten in Makkum aan boord voor een weekendje IJsselmeer. Op deze frisse Koningsdag wapperden de oranje vlaggetjes tussen de stagen van de Nova Cura en de oranje tompoezen stonden op tafel in onze goed verwarmde salon.

Een vrolijke vriendengroep uit Münster kwam om acht uur aan boord met kratten vol frisdrank en een paar fustjes bier. Gelukkig stond drinken niet bovenaan hun lijst, maar het weerzien en samenzijn; ze kenden elkaar al 25 jaar.

Op zaterdagmorgen voeren we uit, met droog weer en windkracht 3. Rustig aan de zeilen hijsen en koersen richting Medemblik. Althans, dat was het plan…  Maar nog voor de kluiver gehesen was, waren we ongemerkt een zandbankje opgevaren. Gelukkig kwamen we daar met wat hulp snel vanaf. De wind trok lekker aan en we maakten meters naar het zuiden. Zo snel als de wind opkwam, verdween ze weer en we kozen ervoor aan het einde van de middag Stavoren aan te doen. Daar gezellig gegeten bij café Max, een prachtig oud en groot eethuis vol schippershistorie.

Voor zondag was er een aantal dagen geleden storm voorspeld, maar toen we wakker werden stond er nul wind, zo moet je tijdens zo’n tocht continue je plannen bijstellen. Zeilen was onmogelijk, en dus startten we de motor, de gasten nestelden zich met een kop koffie aan dek in de Fat Boys en zo tuften we naar Workum.

Wat een prachtig plaatsje om te passagieren, er zijn allerlei cafés, winkeltjes en natuurlijk het Jopie Huisman museum.

Om 4 uur legden we weer aan in Makkum. Het weekend liep anders dan we gedacht hadden, maar onze gasten gingen bijzonder tevreden van boord. En daar draait het om!